نام

و نام خانوادگيِ تو شعر است

و دختركِ اندامت

هنوز

لطفاً در آن قسمت چيزي ننوشته است .

به من اجازه بده

تا با همين زبان قديمي روي فرم باشم :

سلام مي كنم به شب

سلام مي كنم به تو كه ناخنهايت

پشت شب را مي خارانند .

سلام مي كنم به شهر

سلام مي كنم به تو كه پستان هايت

پشت شهر را مي لرزانند .

*

نامِ تو شعر است

با دستخطِ كارمند دفترِ ثبت احوال

و تنديس باكره ات

به دفاتر شعر مي رود

و تنديس باكره ات

از دفاتر شعر باز مي گردد .

گوش كن به صداي من

من در ابتداي دهه ي آخر

هنگام يك شعر عاشقانه اينگونه مي نويسم :

نگاه كن به شهر

نگاه كن به شب ريشه كرده در شهر

از من اگر كسي بپرسد مي گويم :

شهرِ من جايي دوست داشتني ست

هنگامي كه معشوقه ي من

دربست

از شمال شهر به شرق شهر مي رود .

نگاه كن به شب

نگاه كن به شهر فروخفته در شب

به صداهاي شب گوش كن

و نگاه كن به پنجره هاي روشن شهر

و نگاه كن به پنجره هاي خاموش شهر

من از تو مي پرسم :

آيا شب همچون دعايي مستجاب درباره ي عدالت نيست

هنگامي كه معشوقه ي من

با مترو

از غرب شهر به جنوب شهر مي رود ؟

.

.

.

نگاه كن

ماه بر سرانگشتان دست راست  تو بي ترتيب كامل مي شود

نگاه كن

ماه بر سرانگشتان دست چپ تو بي ترتيب كامل مي شود

*

نام تو شعر است

نام خانوادگي تو شعر است

و تصوير شناسنامه ات يك روز

پر" مخاطب" ترين عكس قرن خواهد شد .